* بدون شرح :|

من اینجا بس دلم تنگ است !
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟

چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

حمید مصدق

خیلی وقته دیگه با وبلاگم راحت نیستم، کم میام نت و بیشتر از زندگی واقعیم لذت می برم.

بالاخره نتایج فوق لیسانس اومد، مهندسی مخابرات گرایش میدان دانشگاه علم و صنعت!

دیگه وقتشه که بار و بندیلم رو ببندم و برم پایتخت!

از همون روزی که واسه کنکور فوق لیسانس تلاش کردم هدفم رفتن به تهران و پیشرفت بود! واسه خودم آرزوهایی دارم که باید یکی یکی به دستشون بیارم.

خدا رو شکر تلاشم هدر نرفت

تصمیم گرفتم فوق لیسانس رو با جدیت شروع کنم و به بهترین وجه تمومش کنم! امیدوارم بشه

پ.ن.۱. از تمام دوستانی که بهم تبریک گفتند و قراره تبریک بگن خیلی خیلی ممنونم.

پ.ن.۲. بعضی از افراد می بایست شعورشون رو همه جا به رخ بکشن! دوست محترمی که نظر خصوصی دادین، می دونم در قسمت تحتانی خودتون سوزش ایجاد شده اما بهتره به جای این الفاظ خودتون رو به یک روان پزشک معرفی کنید.

ممنونم

اوه! که چه زشتند این مرغ و خروسهای چاق و تنبل و پستی که جز خوردن نمی دانند و شاهبالها و پرهایشان نه برای پرواز است، برای متکا و تشک و لحاف است و نمره ی وجودشان و زیبائی نگاهداشتنشان، تنها در سر میز صبحانه یا در کنار سفره ی مهمانی نمودار میگردد. مرغانی که فقط شکم را سیر می کنند نه دل را، مستراح را پر می کنند نه چشم را، نگاههای حریص یک شکمو را بخود می گیرند نه نگاه پارسای یک شاعر را ...،

"دکتر شریعتی"

راستی شما چنین مرغانی را در بین خودتان می شناسید؟

منبع: حرفهای پشت فرمون

ای ديو سياه اهرمن خو                                   بَربند دهان و ياوه کم گو

بس کن دگر اين سيه کاری                              بردار بساط رمل و جادو

شد مشت تو نزد ملتی باز                               ای دزد بگو که رای من کو؟

در خطبه دوم ای سيه کار                                شمشير کشيده ای تو از رو

ترسيده ای از حضور سبزم                               پنهان شده ای به برج بارو

ديروز تمام نوچه هايت                                    بودند روان به برزن و کو

کشتند و زدند اهل ايران                                  انگار نرفته ای تو از رو

ديدی که چگونه اين جوانان                              صف بسته چو شير، در فرارو

گفتند برادر شهيدم                                        من حق تو را بگيرم از او

اين تازه شروع داستان است                           بشنو تو خروش و اين هياهو

اول چو سکوت ما بديدی                                 بر خويش شدی تو غره بد خو

تو مست شدی زقدرت خويش                          با مشت زدی دهان حق جو

خاموش نگردد اين صداها                                گر خون بشود روان به هرجو

ای ديو شکستی اقتدارت                                هم چشم خراب شد هم ابرو

ديدی که چگونه خس وَ خاشاک                        دادند جواب تو زهر سو

با تشکر از : ساسان برمکی