از لحظه ای که در یکی از اتاق های بیمارستان بستری شده بودم، زن و شوهری در تخت روبروی من مناقشه بی پایانی را ادامه می دادند. زن می خواست از بیمارستان مرخص شود و شوهرش می خواست او همان جا بماند.

از حرف های پرستارها متوجه شدم که زن یک تومور دارد و حالش بسیار وخیم است. در بین مناقشه این دو نفر کم کم با وضیعت زندگی آنها آشنا شدم. یک خانواده روستائی ساده بودند با دو بچه. دختری که سال گذشته وارد دانشگاه شده و یک پسر که در دبیرستان درس می خواند و تمام ثروتشان یک مزرعه کوچک، شش تا خوک و یک گاو است.

در راه روی بیمارستان یک تلفن همگانی هست. هر شب، مرد از این تلفن به خانه شان زنگ می زند. صدای مرد خیلی بلند بود و با آن که در اتاق بیماران بسته بود، اما صدایش به وضوح شنیده می شد. موضوع همیشگی مکالمه تلفنی مرد با پسرش هیچ فرقی نمی کند: "گاو و خوک را برای چرا بردید؟ وقتی بیرون می روید، یادتان نرود در خانه را ببندید. درس ها چطور است؟ نگران ما نباشید. حال مادر دارد بهتر می شود. به زودی بر می گردیم...."

چند روز بعد پزشک ها اتاق عمل را برای انجام عمل جراحی زن آماده کردند. زن پیش از آن که وارد اتاق عمل شود ناگهان دست مرد را گرفت و در حالی که گریه می کرد گفت: عزیزم، اگر برنگشتم، مواظب خودت و بچه ها باش...

مرد با لحنی مطمئن و دلداری دهنده حرفش را قطع کرد و گفت: "این قدر پر چانگی نکن" اما من احساس کردم که چهره اش کمی در هم رفت.

بعد از گذشت ده ساعت که زیرسیگاری جلوی مرد پر از ته سیگار شده بود، پرستاران زن بی حس و حرکت را به اتاق رساندند. عمل جراحی با موفقیت انجام شده بود. مرد از خوشحالی سر از پا نمی شناخت و وقتی همه چیز رو به راه شد، بیرون رفت و شب دیر وقت به بیمارستان برگشت.

مرد آن شب مثل شب های گذشته به خانه زنگ نزد. فقط در کنار تخت همسرش نشست و غرق تماشای او شد که هنوز بی هوش بود.

صبح روز بعد زن به هوش آمد. با آن که هنوز نمی توانست حرف بزند، اما وضعیتش خوب بود. از اولین روزی که نقاب اکسیژنش را برداشتند، دوباره جر و بحث زن و شوهر شروع شد. زن می خواست از بیمارستان مرخص بشود و مرد می خواست او همان جا بماند.

همه چیز مثل گذشته ادامه پیدا کرد. هر شب، مرد به خانه زنگ می زد. همان صدای بلند و همان حرف هایی که تکرار می شد.

روزی در راهرو قدم می زدم. وقتی از کنار مرد می گذشتم داشت می گفت: "گاو و خوک ها چطورند؟ یادتان نرود! به شان برسید. حال مادر به زودی خوب می شود و ما برمی گردیم." نگاهم به او افتاد و ناگهان با تعجب دیدم که اصلا کارتی در داخل تلفن همگانی نیست.

مرد در حالی که اشاره می کرد ساکت بمانم، حرفش را ادامه داد تا این که مکالمه تمام شد. بعد آهسته به من گفت: خواهش می کنم به همسرم چیزی نگو. گاو و خوک ها را قبلا برای هزینه عمل جراحیش فروخته ام. برای این که نگران آینده مان نشود، وانمود می کنم که دارم با تلفن حرف می زنم.

در آن لحظه متوجه شدم که این تلفن برای خانه نبود، بلکه برای همسرش بود که بیمار روی تخت خوابیده بود. از رفتار این زن و شوهر و عشق مخصوصی که بین شان بود، تکان خوردم. عشقی حقیقی که نیازی به بازی های رمانتیک و گل سرخ و سوگند خوردن و ابراز تعهد نداشت، اما قلب دو نفر را گرم می کرد. عشقی که باعث شده بود این زن و مرد در خوشی و ناخوشی در کنار هم بمانند.

منبع:جغد

يكي بهم گفت خيلي ضعيفي !

كاش آدما قبل از اينكه هر حرفي رو بزنن يه كم موضوعات رو مي دونستن و زود قضاوت نمي كردند ...

يک توپ بسکتبال تو دست من تقريباً 19 دلار مي ارزه.
يک توپ بسکتبال تو دست مايکل جردن تقريباً 33 ميليون دلار مي ارزه.
بستگي داره تو دست کي باشه.

لابد تا به حال شما هم ديده ايد وقتي يك دانشجو در دانشگاههاي خارج مي خواهد مدرك دكتراي خود را بگيرد، يك لباس بلند مشكي به تن او مي كنند و يك كلاه چهارگوش كه از يك گوشه آن يك منگوله آويزان است بر سر او مي گذارند و بعد او لوح فارغ التحصيلي را مي خواند.

هنگامي كه از ما سوال مي شود كه اين لباس و كلاه چيست پاسخ مي دهيم اين لباس شيطونك است كه اينها تنشان مي كنند!!!

 اما هنگامي كه از يك اروپايي يا ژاپني و يا حتي آمريكايي سوال شود اين لباس چيست كه شما تن فارغ التحصيلانتان مي كنيد جواب دیگری می شنوید:

 آنها به احترام «آوي سنت» كه همان «ابن سينا»ي ماست كه لباس بلند رداگونه مي پوشيده، اين لباس را تن دانشمندان خود مي كنند.

آن كلاه هم نشانه همان دستار است (کمي فانتزي شده) و منگوله آن نمادي از گوشه دستار خراساني كه ما ايراني ها در قديم از گوشه دستار آويزان مي كرديم و به دوش مي انداختيم.

در اروپا و آمريكا علامت يك آدم برجسته و دانش آموخته را لباس و كلاه ابن سينا مي گذارند، ولي ما خودمان نمي دانيم. باورتان مي شود؟!

                                                                                 واسه همین نمی نویسم ...

هر که با ما بود از ما مي گريخت /

چند روزي هست حالم ديدنيست /

حال من از اين و آن پرسيدنيست /

گاه بر روي زمين زل مي زنم /

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم /

حافظ ديوانه فالم را گرفت /

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياري داشتيم 

 خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

ماجرا از آن جایی شروع شد که یک روز صبح یکی از مرغ های گمنام که به تازگی در مرغداری پیدایش شده بود و بعدها مشخص شد نام شریفش گل باقالی خانم است شروع کرد به زور زدن و زور زدن آن هم چه زور زدنی چشمتان روز بد نبیند از آن زور زدن ها بود که هر خروسی با دیدنش به شکرانه ی فراغت از درد فارغ شدن صد هزار بار رو به آسمان قوقولی قوقو می کرد هرچند این پیچ و واپیچ ها و هن و هون کردن ها کار هر روز هر مرغی بود و همیشه بعد از قوقولی قوقوی مستانه ی خروس پر حنایی شروع می شد اما زور زدن های آنروز صبح نوید اتفاقی شگرف در تاریخ مرغداری را می داد.

همین چند وقت قبل بود که چند مرغ پرپریه ی زپرتیه ی بی خروس مانده ادعا کرده بودند مرغ ها فقط برای تخم گذاشتن به دنیا نیامدند و به همین دلیل اعتصاب تخمی کردند البته اعتصابشان به یک هفته هم نکشید چراکه خروس ها با آنها وارد مذاکره شدند و در نهایت متفق القول به این نتیجه رسیدند که مرغ ها مصارف دیگری غیر از تخم گذاشتن هم دارند و در آخر هم این مرغ های بی تخم را بردند و پَرکندند و سر زدند و آخر سر یخ زده از وسط مرغداری گذارندند تا به مصارف دیگری برسانند که مرغ ها به غیر از تخم گذاشتن برایش به دنیا  می آیند.

برگردیم سر داستان گل باقالی خانم و تخمی که بعد از کش و قوس های فراوان و چند رنگ عوض کردن نهایتا از خودش صادر کرد انصافا تخم بزرگی بود و به هیچ وجه هم قد تخم های دیگر مرغ ها نبود محبت خروس پرحنایی هم در این تخم اثر کرد و نهایتا گل باقالی خانم را امر به نشستن کرد گل باقالی هم در کمال صبوری اطاعت امر کرد و نشست.

دل من دیرزمانی ست كه می پندارد

یه روزی رفته بودم تهران دنبال چند تا کار عقب مونده ...

حوصله وبلاگ نویسی رو ندارم یا بهتره بگم حوصله هیچ کاری رو ندارم ...

بلاگرد خرابه و بلاگرولینگ هم اینجا فیلتره ! هیچ کدوم از پیوندهام تو وبلاگم نمی آد ...

۱۰ روز دیگه باید برگردم دانشگاه ، بازم درس و کلاس و ... ( ولی از توی خونه موندن خیلی بهتره ! )

درس خوندنم هم به کل تعطیل شده ، امیدوارم با رفتن به دانشگاه دوباره بتونم درس بخونم.

با رفتن به تهران انگیزه ام واسه قبول شدن در یکی از دانشگاههای تهران خیلی بیشتر شده ...

باید یه کم با خودم خلوت کنم ...

عیدتون مبارک ...

 آخر به پلاكاردنويسي افتاديم.

یه ذره بی فکری لازمه تا یه عمر حسرت از دست دادن بهترین دوستت رو بخوری ...

کاش منو می بخشید ...

کاش مثل دفعه های قبل منو می بخشید ...

دلم براش تنگ شده ...

بر ابنای بشر پوشیده نیست که همانا ساخت سریال طنز در سیما از نان شب هم واجب تر می باشد و به هر ضرب و زوری که شده باید آن را ساخت و به عالم بشریت خدمت نمود.شما خواننده عزیز هم می توانید با بکارگیری دستورات زیر سریال طنز بسازید و ملتی را قرین منت خود سازید.اسمش را هم بگذارید:سه یا پنج یا هر چند تا خونه.

* چند بازیگر ثابت سریالهای طنز را انتخاب کنید و از آنها بخواهید حرکاتی را که در سریالهای قبلی انجام داده اند واحیانا مورد توجه بینندگان فهیم و عزیز قرار گرفته،تکرار کنند.مثلا سرشان را به یمین و یسار بچرخانند،تودماغی حرف بزنند،کوچه بازاری بخوانند،پشت چشم نازک کنند و غیره...هراکلیت حکیم می گوید:"در یک رودخانه دو بار نمی شود شنا کرد،مگر در سریالهای طنز ایرانی ."

* شما برای لوکیشن،فقط به یک چهار دیواری احتیاج دارید که چند نفر بتوانند توی آن بنشینند و به مدت سه ربع توی سر همدیگر بزنند. الیاکازان بازی ساز معروف سینما می گوید:"لوطی باهاس شم اقتصادی داشته باشه.لوکیشن-موکیشن رو وللش."حیف نیست بنزین-این سرمایه ملی- را با رفت و آمد میان لوکیشنهای متعدد هدر بدهید؟

* خودتان را برای نوشتن یا سفارش فیلمنامه به دردسر نیاندازید.برای سریال طنز،لزومی به در دست داشتن فیلمنامه درست و درمان نیست.امروزه در دنیا سه ربع ساعت برنامه سریال طنز را با بدیهه پردازی بازیگران پر می کنند و از آنها می خواهند تا می توانند ،به سلیقه خودتعارف تکه پاره کنند و عملیات آکروباتیک انجام دهند.

* کنفوسیوس حکیم می گوید:"یک سریال طنز حتما نباید خنده دار باشد و مخاطب را به چرت زدن هم وادارد کافی است."بنابراین در برابر انتقاد احتمالی منتقدان که:"این کجایش طنز بود"،خم به ابرو نیاورید و کار خودتان را بکنید.یادتان باشد که آنها سواد طنز ندارند.

* از آنجا که تضاد،مولفه کلیدی اثر طنز است،در سریالهای طنز،حتما باید چند نفر حضور داشته باشند که مدام توی سر همدیگر بزنند و از این طریق ،تضاد موقعیت و گفتار و رفتار ایجاد کنند.ذهن خودتان را برای ایجاد موقعیتهای پیچیده تر مشغول نکنید.دنیا ارزش این همه فکر کردن را ندارد.تا می توانید،زن و شوهرها را به جان همدیگر بیاندازید.انتخاب پرسوناژزنی که بتواند سه ربع تمام داد بزند و حنجره پاره کند،ضروری است.فکر اعصاب مخاطب را هم نکنید.سریال طنز دیدن،این مرارتها را هم دارد!

* تا سریال تمام نشده،کلید سریال بعدی را بزنید.حیف است مردم در تلویزیون بدون تماشای سریال طنز سر به بالین بگذارند.بخصوص این که این روزها،برخی سریالهای طنز،نقش مهمی را در خوابانیدن جماعت در ساعات پایانی شب ایفا می کنند!

منبع:بي بي گل

سرمشق های آب بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلــم ها یادمان رفت

گــــل کردن لبخندهای همـــکلاسی

در یک نگاه ســاده حتی، یادمان رفت

راه فــــرار از عشـــق های زنـــگ اول

آن لحظه های بی کلک را یادمان رفت

آن روز ها را، آن قدر شوخـی گرفتیم

جدیت تصمیم کبــــــــری یادمان رفت

شعر خدای مهربان راحفظ کردیــــــم

یادش به خیر اما شاید . . . . .

 خدا را هم یادمان رفت!!!

ممنون از دوست خوبم محسن بابت فرستادن این شعر قشنگ