شاید هر خواننده موسیقی سنتی ایران شهامت چنین نوآوریهایی را نداشته باشد، به خصوص وقتی که آن شخص پسر استاد بزرگ آواز ایران باشد و همه وی را از نخستین آلبومش با پدر مقایسه کنند و بسنجند. همایون شجریان در مصاحبه‌ای درباره نوآوری و پرهیز از تکرار گفته است:

" انسان باید خودش را بشکند تا گرفتار تکرار نشود. من هم هیچ وقت خودم را اسیر چارچوبها نکرده‌ام. ممکن است این یک نوع نقص باشد ولی دست ذوق و فکر را بازگذاشته‌ام. معتقدم برای نوآوری علاوه بر شناخت موقعیت تاریخی و احتماعی جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم و با تکیه بر توانییهایمان از آن قالبی که ذهنیت ما را اسیر کرده است، بیرون بیاییم و چقدر سخت است، آن هم در جامعه‌ای که بیشتر روابط و ضوابطش در چارچوب‌ها است و خیلیها هنوز به این قالب‌ها پایبندند."

همایون شجریان چندان هم به موسیقی"تلفیقی" علاقمند نیست:

"از دیدی که من نگاه می‌کنم موسیقی تلفیقی خیلی نمی‌تواند نیازهای روحی مرا برآورده کند. درست است که تازگی دارد و به دلیل نو بودنش مورد توجه است. ولی من اینطوری نگاه نمی‌کنم که بعد از شنیدنش برای من چه حس و حالی باقی می‌مامند و حاصل این ترکیب مرا به فکری وا می دارد یا نه؟ البته این دید من است ولی نظر بدون تعصبی دارم و به این نوع موسیقیها گوش می‌کنم و بعضی وقت‌ها لذت هم می‌برم، ولی تاثیر ماندگاری در من نمی گذارد."