بيست سال پيش يک مقنعه سرم کردن يه مانتو تنم کردن فرستادنم مدرسه... زار مي زدم و سئوال مي كردم چرا بايد مقنعه سر کنم... ميگفتن چون همه مقنعه سر ميکنن تو هم بايد سر کني وگرنه رات نميدن... رفتم با چشاي گريون مدرسه و تمام روز احساس خفگي مي كردم توي قفس... قفس حجاب...

اون روز خبر نداشتم که حالا حالا ها بايد توي قفس باشم... اون روز فکر مي كردم تنها ايراد دختر بودن همين حجاب داشتن هست ولي کم کم فهميدم که حجاب مشکل اصلي نيست... فکر مي كردم زن خيلي موجود ضعيفي هست و بدبخته ولي کم کم فهميدم که دقيقا برعکسه و اين قدرت زياد زن هست که باعث شده ازش بترسن و بذارنش توي قفس حجاب... به بهونه لطافت.. ظرافت و آسيب پذيري زنو کردن توي قفس و ابتدايي ترين حقو حقوق انساني رو ازش گرفتن...

اونقدر فشار زياد شد که کم کم يه عده زنها باورشون شد که انسان درجه دو هستن و بايد توي قفس باشن... ديگه واسه همه جا افتاد که حق طلاق با مرده و بعد از طلاق بچه هم به مرد ميرسه... براي همه عادي شد که پسر قبل از ازدواج آزاده که هر کار دوست داره بکنه ولي يه دختر اگه تا چهل سالگي ازدواج نکنه همون حق ها رو نداره...

همه باورشون شد که اين حق طبيعي مرد هست که هم زمان چهار تا زن داشته باشه كاملا قانوني... همه باورشون شد که زن اگه کتک ميخوره به خاطر آبروي خانواده بايد سكوت کنه.. بسوزه و بسازه.... خيلي چيزاي ديگه رو هم همه کمابيش قبول کردن... همه چي رفت توي مغز مردم و شستشو داده شد.... حالا ديگه حتي نميشه با تحصيل کرده ها و روشن فکر ها هم در مورد ساده ترين حقوق زن ها بحث کرد... فقط بايد قبول کرد که زن بودن همينه که هست البته زن ايراني بودن! ...

روز جهاني زن  International Women's Day

نوشته شده توسط پرستو در 19:53 |  لینک ثابت   •