می خواهم بیاسایم لَختی

                    خیمه بزنم در تنی

                                     به اندازه ی خودم!

نه بزرگتر

           که در آن گم شوم

نه کوچکتر

         که جایم تنگ شود

         که حقیر شوم

         که کوچک شوم!

بو می کنم زمین را

      با تمام احساسات ِ چندگانه ام

تا بیابم تنی را

             که جا دارد در آسمان ...

سایه ای می خواهم

که در نور تنفس می کند

تا پنهان شوم پشتش

در هنگام ترس ها و رنجش های کودکانه ام ...